^{Χρόνος ανάγνωσης: 2-3 λεπτά}

Για πολλούς ανθρώπους, η δυσκολία σύλληψης συνοδεύεται από συναισθήματα που δεν είναι πάντα εύκολο να επικοινωνηθούν. Απογοήτευση, θυμός, αβεβαιότητα, ενοχές, αίσθημα προσωπικής υποτίμησης, ανοιχτή ή υποβόσκουσα επιθετικότητα στο ζευγάρι, ή μοναξιά μπορούν να συνυπάρχουν με την ελπίδα και την επιμονή. Και όλα αυτά αποτελούν μέρος μιας εμπειρίας που είναι συχνότερη απ’ όσο πιστεύουμε.

Η υπογονιμότητα δεν επηρεάζει μόνο το σώμα

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η υπογονιμότητα επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως και μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία και την ποιότητα ζωής.

Ωστόσο, η εμπειρία της υπογονιμότητας δεν περιγράφεται μόνο μέσα από ιατρικούς όρους. Αφορά και στη συνάντηση με κάτι που δεν μπορεί το ζευγάρι να ελέγξει, παρότι το επιθυμεί βαθιά, την απόκτηση παιδιού.

Όταν η επιθυμία για παιδί συναντά δυσκολίες

Η επιθυμία για παιδί δεν είναι μια απόφαση. Συνδέεται με προσωπικές εμπειρίες, σχέσεις και προσδοκίες που αρχίζουν να διαμορφώνονται ήδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής και μορφοποιούνται στην εφηβεία.

Όταν όμως η σύλληψη δεν έρχεται, αυτή η επιθυμία αρχίζει να συναντά δυσκολίες: ιατρικές εξετάσεις, θεραπείες, αναμονή, απογοητεύσεις, οικονομική και σωματική κόπωση, αλλά και αίσθηση ότι κάτι που για άλλους μοιάζει αυτονόητο και εύκολο, για το ζευγάρι καθίσταται αβέβαιο και επώδυνο.

Όπως αναφέρεται και στο βιβλίο “Διαδρομές Γονεϊκότητας” (Μιχαλέλη, 2024), όταν η απόκτηση παιδιού συναντά εμπόδια, η επιθυμία μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε πιεστική ανάγκη, σε κάτι γύρω από το οποίο αρχίζει να οργανώνεται η σκέψη, η καθημερινότητα και η αβεβαιότητα σχετικά με το “τι θα μείνει πίσω μου μετά από εμένα”.

Αυτοί είναι ορισμένοι από τους λόγους για τους οποίους η υπογονιμότητα μπορεί να αγγίζει τόσο βαθιά τον ψυχικό του κόσμο,, γιατί δοκιμάζει και τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος έχει φανταστεί τον εαυτό του στο παρόν και στο μέλλον, τη σχέση του, και τη ζωή που ήλπιζε να χτίσει.

Η ματαίωση που συχνά μένει αθέατη

Πολλά ζευγάρια περιγράφουν την περίοδο της υπογονιμότητας ως μια διαδρομή ελπίδας και απογοήτευσης. Κάθε μήνας μπορεί να φέρνει νέες προσδοκίες και κάθε αρνητικό αποτέλεσμα μια νέα ματαίωση.

Η ματαίωση αυτή δεν αφορά μόνο στο παιδί που δεν έχει έρθει ακόμη. Μπορεί να αφορά και στην εικόνα που είχε το ζευγάρι για το μέλλον, την οικογένεια που φανταζόταν να δημιουργήσει, ή τον τρόπο που ευχόταν να εξελιχθεί η ζωή του.

Η παρουσία εγκυμοσύνης ή ενός νεογέννητου στο φιλικό και οικογενειακό περιβάλλον μπορεί να “γεννά” δύσκολα συναισθήματα.

Αυτά τα συναισθήματα δεν δηλώνουν κακή πρόθεση εναντίον των άλλων ή ότι δεν χαίρεται για τους άλλους. Αποτελούν φυσιολογική έκφραση της ματαίωσης, όταν ήδη βιώνουν μια απαιτητική και συναισθηματικά φορτισμένη εμπειρία.

Η υποστήριξη δεν αφορά μόνο στο αποτέλεσμα

Η συζήτηση γύρω από την υπογονιμότητα επικεντρώνεται συχνά στην επίτευξη μιας εγκυμοσύνης. Ωστόσο, η ψυχολογική υποστήριξη δεν αφορά μόνο στο αποτέλεσμα. Αφορά στη διαδρομή.

Η υπογονιμότητα δεν πρέπει να επηρεάσει την αυτοεκτίμησή του ζευγαριού ή να δημιουργήσει αμφιβολίες για τον εαυτό τους. Με την κατάλληλη υποστήριξη, συναισθήματα όπως θυμός, θλίψη ή αίσθηση διαρκούς αναμονής χωρίς σαφή χρονικό ορίζοντα, μπορούν να εκφραστούν, να απαλυνθούν, και να γίνουν πιο υποφερτά.

Η ΚΟΙΤΙΔΑ προσφέρει εξειδικευμένη ψυχολογική υποστήριξη σε άτομα και ζευγάρια που αντιμετωπίζουν δυσκολίες σύλληψης ή βρίσκονται σε διαδικασία υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

^{Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξατομικευμένη υποστήριξη από επαγγελματία υγείας ή ψυχικής υγείας.}

Κάθε διαδρομή προς τη γονεϊκότητα είναι διαφορετική

Η δυσκολία σύλληψης μπορεί να επηρεάσει τη συναισθηματική ισορροπία, τη σχέση του ζευγαριού και την καθημερινότητα. Στην ΚΟΙΤΙΔΑ υπάρχει χώρος για όσα βιώνετε.

Μιλήστε μαζί μας

_______________________

Βιβλιογραφία

Μιχαλέλη, Μ. (2024) Διαδρομές γονεϊκότητας: Πώς γινόμαστε ή δεν γινόμαστε γονείς. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαδόπουλος.